ലാൻഡിങ് ലെഗ്ഗിലേക്കു കാൽ കൊരുത്തു, ഫൈറ്റ് തുടങ്ങി,ജയന്റെ അവസാന നിമിഷം ഇങ്ങനെ...

ഹെലികോപ്റ്റർ പറത്തി പരിചയമുള്ളയാളാണ് പൈലറ്റ് സമ്പത്ത്. രംഗം ചിത്രീകരിക്കുന്നതിനു മുൻപേ അദ്ദേഹം സുരക്ഷാനിർദേശങ്ങൾ നൽകിയിരുന്നു. ‘ലാൻഡിങ് ലെഗ്ഗിൽ തൂങ്ങിയ ഉടൻ മറ്റ് അഭ്യാസങ്ങൾ കാണിക്കരുത്. മുകളിലേക്കു പറത്തി ബാലൻസ് ചെയ്ത ശേഷം 15 അടി ഉയരത്തിൽ 10 മിനിറ്റ് നേരം ഹെലികോപ്റ്റർ അനങ്ങാതെ നിർത്തിത്തരും. ആ സമയത്തു ഫൈറ്റ് നടത്താം'. ബാലൻ കെ.നായർക്കുമുണ്ടായിരുന്നു നിർദേശം - ‘ഫൈറ്റിനായി നിർത്തിത്തരുന്ന സമയംവരെ സീറ്റ് ബെൽറ്റ് അഴിക്കരുത്'. ഹെലികോപ്റ്ററിൽ തൂങ്ങിയതിനു പിന്നാലെ ജയൻ ലാൻഡിങ് ലെഗ്ഗിലേക്കു കാൽ കൊരുത്തു. ഫൈറ്റ് തുടങ്ങി. ബാലൻ കെ.നായരും സീറ്റ് ബെൽറ്റ് അഴിച്ചു. പെരുമഴയുടെ വരവറിയിച്ച് ആകാശമിരുണ്ടു. പെട്ടെന്നതു സംഭവിച്ചു. ചിറകറ്റ പക്ഷിയെപ്പോലെ ഹെലികോപ്റ്റർ താഴേക്ക്. ഹെലികോപ്റ്ററിനെ അപകടത്തിൽപെടുത്തുന്ന രീതിയിലുള്ള കാറ്റൊന്നുമില്ല. ഭാരം ഒരു ഭാഗത്തേക്കു കേന്ദ്രീകരിച്ചതിനാൽ നിയന്ത്രണം നഷ്ടപ്പെട്ടതാകണം.

ജയനോട് പിടിവിട്ടു ചാടാൻ പലരും വിളിച്ചുപറയുന്നു. ഹെലികോപ്റ്ററിന്റെ ഘോരശബ്ദത്തിൽ എല്ലാം അലിഞ്ഞു ചേർന്നു. താഴേക്കു പതിച്ച ഹെലികോപ്റ്ററിന്റെ ലാൻഡിങ് ലെഗ്ഗിൽ കോർത്ത ജയന്റെ കാലുകളാണു തറയിലിടിച്ചത്. അതിന്റെ ആഘാതത്തിൽ പിടിവിട്ടപ്പോൾ തലയുടെ പിൻഭാഗവും ശക്തിയായി തറയിലിടിച്ചു. ബാലൻ കെ.നാ യരും പൈലറ്റും തെറിച്ചുവീണു.ബഹളം, പരിഭ്രാന്തി. എന്റെ കണ്ണിലുണ്ടായിരുന്നത് ജയൻ മാത്രം. ഓടിയെത്തി അദ്ദേഹത്തിന്റെ തല മടിയിലേക്കുവച്ചു. പൈപ്പ് തുറന്നിട്ടാലെന്ന പോലെ ചോര വാർന്നൊഴുകുന്നു. അബോധാവസ്ഥയിൽ ഞരക്കവും മൂളലും. ക്യാമറ അസിസ്റ്റന്റ് രംഗനാഥൻ ഓടിവന്നു. കുറച്ചകലെ നിൽക്കുകയായിരുന്ന ജയന്റെ ഡ്രൈവർ കാറുമായെത്തി. ജയനെ താങ്ങിയെടുത്തു പിൻസീറ്റിൽ കിടത്തി. അപ്പോഴും ബാലൻ കെ.നായരും പൈലറ്റും അവിടെ കിടക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. സങ്കടങ്ങളുടെ അണക്കെട്ടു തുറന്നതുപോലെ പെരുമഴ തുടങ്ങി.

ഷോളവാരം എയർ സ്ട്രിപ്പിന്റെ പുറത്ത് ചെറിയൊരു ക്ലിനിക്കുണ്ട്. കാർ നിർത്തി ഡോക്ടറെ വിളിച്ചു. കണ്ടയുടൻ അദ്ദേഹം പറഞ്ഞു-‘ഉടൻ രാജീവ് ഗാന്ധി ജനറൽ ആശുപത്രിയിലേക്കു പോകൂ. നേരെ പോയാൽ അവിടെയെത്താം'. അടുത്തുള്ള വിജയ ഹോസ്പിറ്റലിൽ പോകാതെ എന്തുകൊണ്ടു രാജീവ് ഗാന്ധി ആശുപത്രിയിൽ പോയെന്നു പിന്നീട് പലരും ചോദിച്ചു കേട്ടിട്ടുണ്ട്. സമീപത്തെ ആശുപത്രികളെക്കുറിച്ച് അറിയില്ലായിരുന്നു. ഇന്നത്തേതു പോലെ വിളിച്ചു ചോദിക്കാൻ മൊബൈൽ ഫോണില്ലല്ലോ. ക്ലിനിക്കിലെ ഡോക്ടറുടെ ഉപദേശമനുസരിച്ചു വാഹനം നേരെ വിട്ടു. രംഗനാഥനും കൂടെയുണ്ട്. റോഡിലെ വെള്ളക്കെട്ട് യാത്ര ദുഷ്കരമാക്കി. വെള്ളക്കെട്ടുകൾ പിന്നിട്ട്, ഒരു മണിക്കൂറിലധികം കഴിഞ്ഞ് നാലു മണിയോടെ ജനറൽ ആശുപത്രിയിലെത്തി. ജയനെ സ്ട്രെച്ചറിൽ കിടത്തി. കാൽമുട്ടിൽനിന്നു ചോരയൊഴുകി പാന്റ്സ് ഒട്ടിപ്പിടിച്ചിട്ടുണ്ട്. ഞാൻ തന്നെ കത്രികയെടുത്തു പാന്റ്സ് നീക്കി. ഞെട്ടിപ്പോയി. രണ്ടു മുട്ടിലും ആഴത്തിലുള്ള മുറിവ്.

ന്യൂറോ സർജനായ മലയാളി ഡോ. നരേന്ദ്രനാണു പരിശോധിക്കേണ്ടത്. നഴ്സുമാർ അദ്ദേഹത്തെ വിളിച്ചു. സർജറി വാർഡിലേക്കു മാറ്റാൻ പറഞ്ഞു. ഡോക്ടർ ഉടനെത്തി. രംഗനാഥൻ അപകടസ്ഥലത്തേക്കു മടങ്ങി. സകല ദൈവങ്ങളെയും വിളിച്ച് സർജറി വാർഡിനു പുറത്ത് ഞാനും ഡ്രൈവറും മാത്രം. 10 മിനിറ്റ് കഴിഞ്ഞപ്പോൾ അകത്തേക്കു വിളിപ്പിച്ച് ഡോക്ടർ പറഞ്ഞു.‘രക്ഷയില്ല, തലച്ചോറ് ചിതറിത്തെറിച്ചിരിക്കുന്നു'.സ്ഥലകാല ബോധം നഷ്ടപ്പെട്ട അവസ്ഥയിലായി ഞാൻ. ആദ്യം മനസ്സിൽ തെളിഞ്ഞത്, എവിഎം സ്റ്റുഡിയോ തിയറ്ററിലെ നമ്പർ. ജനറൽ ആശുപത്രിയിലെ ഫോൺ ബൂത്തിൽനിന്ന്, മലയാള സിനിമ ഇതുവരെ കേട്ടതിൽ വച്ചേറ്റവും ദുഃഖകരമായ വാർത്ത വിളിച്ചു പറഞ്ഞു. പലരും ആശുപത്രിയിലെത്തി. അഞ്ചരയോടെ ഓപ്പറേഷൻ തിയറ്ററിൽനിന്നു ജയനെ ന്യൂറോ സർജറി വാർഡിലേക്കു മാറ്റി. ജയൻ ശ്വസിക്കുന്നതായി സമീപത്തെ ഉപകരണങ്ങളുടെ ചലനത്തിൽനിന്ന് അറിയാം. അതു നേർത്തുവന്നു... 6.35നു പൂർണമായി നിലച്ചു.

രാത്രിയോടെ മോർച്ചറിയിലേക്കു മാറ്റി. ബെഞ്ചിലും തറയിലുമായി മുപ്പതോളം മൃതദേഹങ്ങളുണ്ട്. ബെഞ്ചില്ലാത്തതിനാൽ തറയിൽ കിടത്താൻ ശ്രമിച്ചെങ്കിലും ഞാൻ സമ്മതിച്ചില്ല. എന്റെ വാശിക്കു വഴങ്ങി ഒടുവിൽ ബെഞ്ചിൽ തന്നെ ഇടംകിട്ടി. പോസ്റ്റ്മോർട്ടം ചെയ്ത ഡോക്ടർ പുറത്തുവന്ന് സുഹൃത്തുക്കളിലൊരാളോടു പറഞ്ഞു: ‘പെർഫെക്ട് ബോഡി. കത്തിവയ്ക്കാൻ മനസ്സു വന്നില്ല'. ആ ഓർമകൾക്കു കത്തിവയ്ക്കാൻ മലയാളിക്കുമാകില്ല...